Na Starym Cmentarzu na Pęksowym Brzyzku została odsłonięta tablica symbolicznego grobu polskiej taterniczki Heleny Dłuskiej. Inicjatorką przedsięwzięcia była Ewa Wójcik-Wichrowska, wykonawcami natomiast Stanisław Berbeka, Muzeum Tatrzańskie i Towarzystwo Opieki nad Zabytkami. W uroczystości udział wziął również burmistrz Janusz Majcher.
Ewa Wójcik-Wichrowska od 3 lat prowadzi starania o przywrócenie w Zakopanem pamięci o rodzinie Dłuskich. Z jej inicjatywy została wykonana tablica komemoratywna, według projektu Stanisława Berbeki, ufundowana z funduszy zeszłorocznej Kwesty Zaduszkowej na Rzecz Zabytkowych Nagrobków, przekazanych przez Towarzystwo Opieki nad Zabytkami Oddział Podhalański. Na ostatniej sesji Rady Miasta Zakopane natomiast podjęta została uchwała realizująca nazwanie pasażu wzdłuż Foluszowego Potoku - od ul. Zaruskiego do Muzeum Tatrzańskiego - Bulwarem Bronisławy i Kazimierza Dłuskich. Po uprawomocnieniu się uchwały i uporządkowaniu terenu nastąpi nadanie nazwy bulwarowi.
Helena Dłuska (ur. 13 kwietnia 1892 r. w Paryżu zm. 16 października 1921 r. w Chicago) – córki lekarzy Kazimierza Dłuskiego i Bronisławy ze Skłodowskich i siostrzenica Marii Skłodowskiej-Curie. Od najmłodszych lat mieszkała w Zakopanem, na swoje pierwsze tatrzańskie wspinaczki chodziła już w wieku 16 lat. Wspinała się najczęściej ze swoją kuzynką Ireną Pawlewską, były jednymi z pierwszych samodzielnych taterniczek. Od 1908 roku należała do Sekcji Turystycznej Towarzystwa Tatrzańskiego. W październiku 1909 roku uległa wypadkowi podczas samotnej wspinaczki na Kominach Strążyskich. Konsekwencją wypadku było kalectwo stopy, które uniemożliwiało jej dalszą działalność taternicką. Po tym zdarzeniu uprawiała w Tatrach jedynie turystykę, od 1912 roku była członkinią Sekcji Ochrony Tatr Towarzystwa Tatrzańskiego. W 1920 roku przeprowadziła się do Chicago, gdzie pracowała w redakcji „Dziennika Ludowego” i gdzie popełniła samobójstwo (informacje: www.wikipedia.org).
(SzZ)
